جاده

به روان شناسی علاقه دارم ولی تا الان کمتر پیش می آمد که جذب خواندن کتاب هایی که شامل راه های موفقیت ، نکته هایی برای زندگی بهتر، روش های پیشرفت کاری و کتاب هایی از این دست می شدم . اولین چیزی که من را برای خواندن کتاب "لحظه های ناب زندگی" ترغیب کرد نام نویسنده ی مشهور آن بود :" باربارا دی آنجلس" یکی از بزرگترین روان شناسان دنیا . کتابی که طبق گفته ی نوشته ی روی جلد می خواهد راز شادمانی واقعی را پیدا کنیم . اینکه من با خواندنش به این راز دست یافتم یا نه برایم مهم نیست ، مهم این است که این کتاب ارزش خواندن را داشت و با آن دید تازه ای نسبت به خیلی چیز ها که روزمره شده و نسبت به آن ها بی توجه بودم ، پیدا کردم . قسمتی از آن را با تیتر "حمله ی روانی تکنولوژی" انتخاب کردم که خواندنش خالی از لطف نیست :

 .....اخیرا از یک جامعه شناس شنیدم که با کمک ماهواره ها و تلویزیون و رایانه، من و شما در یک روز از زندگی مان بیشتر از اجدادمان در هزار روز اطلاعات دریافت می کنیم !! این یعنی مغز ما در بیست و چهار ساعت باید مقدار اطلاعاتی را پردازش کند که قبلا در بیست و چهار هزار ساعت پردازش می کرد . پنجاه سال پیش ، اجدادمان اطلاعات راجع به جنگ جهانی دوم را از طریق روز نامه و تلویزیون دریافت می کردند که بدون تصویر و صدا بود و مربوط به چند روز پیش بود و قدری از زنندگی واقعیت خود را از دست می داد ،اما امروز فقط اخبار جنگ ، مرگ یا بلایای طبیعی را نمی دانیم-انچنان شاهد آنیم که گویی خود در صحنه حضور داریم .این فشار بیش از حد تحمل در زندگی یک فرد است چه رسد به اینکه روزانه باشد .روان آدمی تنها می تواند مقدار معینی از اطلاعات را پردازش کند و بیش از حد آن مقدار باعث نقض عمکرد روانی می شود .درست مثل اینکه جریان برق بیش از حدی از یک سیم عبور می کند که باعث ذوب و یا سوختن سیم می شود .......

 امروز مطلب جالبی را در روزنامه ی جام جم تحت عنوان " انگلیسی ، زبانی مردانه" خواندم . اینکه فمنیست ها معتقدند زبان انگلیسی در طول تاریخ وسیله ای برای تسلط و اعمال قدرت مردان علیه زنان بوده است  . نا خود آگاه به یاد صحبت های معلم کلاس کانون زبانم افتادم که شش سال پیش ساعت ها سر کلاس بحث می کرد که چرا به یک دختر بچه اسباب بازی وسایل آشپزخانه هدیه می دهند و به یک پسر بچه اسلحه و ماشین ؟ این طرز فکر را از همان ابتدا در ذهن یک دختر بچه  تلقین می کنند که کار خانه وظیفه ی توست .

  از همه ی هیا هوهای دنیا کنار می کشم و خودم را کنار سر رسید پر از خط خطی هایم می بینم . لطفا نقدش کنید و آن را از دید خودتان اصلاح کنید :

 تلخم چو قهوه، گس چو شرابی که سال را

ماندست تا بیفکند از پا محال را

من بیست و چند ساله که گم مانده ام هنوز

پیدا نمی کنم من مجهول حال را

در من توان پر زدن افسانه است و بس

پس، می دهم به هر که بخواهد دو بال را

در سینه جا نمی شود این حجم بی کسی

هی زیر و رو نکن ته فنجان فال را

من مومنم به معجزه ات کی شود دمی

پیغمبری به هم بزند این روال را

روزی سراب زندگی ام آب می شود

آه، آب می شود چه خوش است این خیال را

در دور دست مبهم خود نقش می زنم

دریای بی تلاطم و آبی زلال را

من را بغل گرفته غم و غربت و غروب

گم کرده خنده بر لب من این مجال را

بیهوده داد می زنم از عمق جان خویش

غم واژه های بی رمق شعر لال را

این روز ها فرعونی هستم که در هجوم سیل تلخی های زندگی دست و پا می زند و از او کمک می خواهد  و می ترسد از اینکه ان گونه که گفته مهربان نباشد.

 که اگر دستم را نگیرد .............. نه می دانم مهربان است .

وزن و قافیه ها دست و پا گیرند . فارغ از قیدشان بخوانید:

این شانه ها ،تحمل این غم ؟ نمی شود

یک دم  ز  اتش  جگرم  کم نمی شود

من مرد ان نی ام که صلیبی به دل کشم

در گوش من نگو که تو محکم ..نمی شود

یک لحظه ارگ سینه ی من را تکانده ای

دیگر نساز خوب من  آن بم نمی شود

ای کاش  کینه ای به دلم بود  بعد تو

با اب دیده  داغ تو مرهم  نمی شود

شیراز و آب رکنی و سرو و شراب اصل

بی سایه ی حضور تو یک دم نمی شود

هی فال می زنم که بگوید من و تو یار

در شعر های شیخ اجل هم نمی شود

*****

با گریه دست می کشم از دشت گندم ،آه

حوِّای  روزگار  تو  آدم  نمی شود

سلام

...شکسپیر می گه زن یک موجود پوچه ، ولی به نظر من زن همه چیز ماست !... بدون زن ،دنیا هیچ فرقی با ویلون زن بدون ویلون ،مگسک بدون تفنگ یا سوپاپ بدون قره نی نداشت ....ما به جرات می تونیم بگیم که هیچ مساعده ای برامون جای زن رو نمی تونه بگیره . ار اقایون شاعر سوال می کنم : چه کسی الهام بخش شما بود ...در اون شبهای دلنشین مهتابی ...شما چی اقایون طنز پرداز؟ ایا واقعا موافق نیستید که بدون حضور زن ها ،داستان های شما نود درصد جذابیت خودشون رو از دست می دادن؟.....

فکر می کنم از سبک نوشته می توان حدس زد نویسنده آن کسی جز آنتوان چخوف نمی تونه باشه . این قسمتی از داستان کوتاه "به سلامتی خانم ها" از کتابی به همین نام هست .

شده حتی برای مدت کوتاهی بخوای  خلاف چیزی که همیشه بودی یا دوست داشتی، باشی؟ خلاف چیزی که با عقل جور در میاد؟توی هوای برفی که همه پتو دور خودشون پیچیدند با لباس تابستانه بری؟ جای شجریان و شهرام ناظری و شاه محمدی، جواد یساری و رضایا و سری اهنگ های رپ زیرزمینی که جدیدن پسر بچه های دبیرستانی کیلویی می سازند گوش بدی ؟ به در خواست بفیه بگی : نه نمی تونم؟ به این فکر بیوفتی که حقتو می تونی بگیری و ملاحظات همیشگی را کنار بگذاری؟ تو خیابونی که همه بلا استثنا با عجیب ترین تیپی که می تونند بزنند میاند عصر از راه دانشگاه با یک کیف پر از کتاب و جزوه بری ؟ ..... از همه ی اینها گذشته موندم چه جور تو ان سرما زنده موندم .

   قدیمی و پر از اشکال  هست ، چیزی حدود سال 80  ولی  دوستش دارم و با تمام شدن زمستان دلم نمی یاد ننویسمش (بوی عید همه جا پیچیده حتی اگر هنوز برف بیاد ):

                                نگاه می کنم بلی ،درون قاب حافظه

                               یکی ،دو عکس بچگی به یادگار مانده و

                               و یک کتاب خاطره، از ان یکی دو عکس هم

                               به صندوق دلم ببین ،چه ماندگار مانده و

                               منم کنار ادمی ز جنس برف کوه و یخ

                              که شال من به گردنش مثال مار مانده و

                              و دست می دهم به ان ،دو دست سرد یخ زده

                             چه سال ها که گرمی اش، به ازگار مانده و

                              تمام دوستان من ،یکی یکی جدا شدند

                               و این رفیق برفی ام  ،چه یار غار مانده و

                              نوشته ام کجا و کی ، به پشت عکس کودکی

                              عجب که خط نوشته ام ،چه خوش نگار مانده و

                                هوای سرد حافظه ،برای یاد خاطره

                              ز همدم گذشته ام ، چه سازگار مانده و

                              پس از گذشت سال ها ،که قد کشیده ام و او

                              چه با وفا به قد خود ،مثال یار مانده و

                               هنوز هم پرنده ی ،دلم مثال کودکی

                               برای خیر مقدمش ،چه بی قرار مانده و

                               ز سر رسید عمر من ،از ان زمان به این طرف

                               فقط سه ماه فصل او ، به یادگار مانده و        

حرف را کوتاه می کنم و شعر را  تقدیم می کنم :

نفرین به شمر نفستان ، نفرین به دنیا

وقتی لب مولایتان فرزند زهرا

تر می شود از خون به جای جرعه ای اب

ای کوفه بعد از سالها برخیز از خواب

ای کوفه ای بی آبرو ای بی وفا شهر

خشکد زمینت بسته ای بر اسمان نهر؟

فرزند من دیریست داغ از کوفه دارد

ای کاش بر نامردمانش سنگ بارد

داغی که میخ در به پشت دخترم اه

هر شب علی از داغ ان می گفت با چاه

داغی که زخم کاری شمشیر دارد

کی چاره ی شک بر علی را شیر دارد

هفتاد و دو ایینه با تصویر خورشید

چون بشکند دنیا پر از تکثیر خورشید

هفتاد و دو تفسیر شیعه، عشق، ایمان

کشتید با چشم و دل و شمشیر شیطان

انمام حجت کرده ایا یادتان رفت؟

قران به لب دارید و قربی یادتان رفت؟

نامردمان ایا شما او را نخواندید؟

زن،پست،زر دیدید و در جنت نماندید

شرم از نگاه دختر حیدر نکردید

جایی نمانده نیزه بر پیکر نکردید

قران ناطق را شما تکفیر کردید

چون سر بریدید از قفا تکبیر کردید

ار فرق تا ابرو،کمر، پهلو شکستید

بار جهانی تا قیامت لعن ،بستید

نفرینشان کن شیعه دل، ارام گیرد

انقدر تا نفرین تو فرجام گیرد

انقدر تا فرزند او یک جمعه اید

تا انتقام سرخ خونش ندبه باید

التماس دعا

  سلام همسفر جاده های چشم به راه                                                                                                      

    يك -چند شب پيش تا ساعت 5 صبح خوابم نمي برد خيلي كلافه شده بودم .با خودم گفتم شايد امروز به اندازه ي كافي خسته نشدم .فرداش تمام مسير هايي راكه براي انجام كارهام بايد مي رفتم پياده رفتم و عصرهم اتاقم را ريختم به هم و از اول كامل تميز كردم .پيش خودم گفتم امشب سرم را روي بالش نگذاشته دارم خواب مي بينم و وقتي در كمال ناباوري باز تا دير وقت خوابم نبرد گفتم حتما خيلي خسته شدم و از شدت خستگي خوابم نمي بره .اين بار دكوراسيون اتاق را عوض كردم گفتم شايد از نظر روحي خسته شدم و نياز به تنوع دارم . وقتي تخت خواب را جابجا كردم يك كتاب ديدم به نام " عقل مذكر"  نوشته ي ژنويو لويد .به نظرم كتاب جالبي امد گذاشتم بعد از اتمام كار شروع كردم به خواندنش با چيزي كه فكر مي كردم متفاوت بود ولي واقعا كتاب جالبي بود درباره ي مردانگي و زنانگي در فلسفه ي غرب و نظريه هاي ارسطو، افلاطون، كانت ،هگل و .... است . كتاب را ان شب تمام كردم و نيمه شب نشده خوابم برد .

   دو - چند بيت براي نيمه ي شعبان مي خواستم بنويسم كه متاسفانه نشد.با اندكي تاخير بپذيريد:

اي نامه رسان ،اب روان،از تو چه پنهان

شب تا سحر از قصه مرا خواب دمي نيست

مي خواست قلم سر ببرد از غزلي سبز

لايق به عنايت نشدن حرف كمي نيست

بگذار نم اشك من همراه تو باشد

هر چند كه در بحر تو شبنم رقمي نيست

اي كاش نظر بر دل تنگم بكند دوست

ان شب كه به پيمانه دگر صبحدمي نيست