جاده

چهارشنبه سوری پارسال رو فراموش نمی کنم . چند تا جعبه ی چوبی و کارتن گرفته بودیم وتو حیاط خوابگاه اتیشی درست کرده بودیم که شعلش یک متربود  . هفت هشت تا سیب زمینی اول کار گذاشتیم زیر اتیش و دو ساعتی از روش می پریدیم و اخرش که اتیش خوابیده بود نشستیم دورش و چایی خوردیم و خوندیم . سیب زمینی ها از روی گاز بهتر پخته بودند . شادی ساده و صمیمی که هیچ وقت فراموش نمی شه .

و یک شعر قدیمی :

عصر ان چهارشنبه ساعت پنج

زیر باران غم قدم می زد

توی فکر و خیال خود گم بود

یاد او لحظه را رقم می زد

عصر ان چهارشنبه ساعت شش

ناگهان خنده بر لبش بنشست

در خیالش عروس دریاها

در میانه به راه او پیوست

زیر باران به نو عروسش گفت

می پرستم تو را به این باران

کافر و ملحده خدا کیشم

من به سحر تو کرده ام ایمان

عصر ان چهارشنبه ساعت هفت

زیر باران هنوز تنها بود

فکر بودن کنار یارش نیز

مثل باران چقدر زیبا بود

سلام

می خوام یکم از شب شعر امسال بگم و شعر های زیبای زائرین کربلا و یکم از زمستون امسال که داره کم کم ساکش رو می بنده و یکم از بهاری که همه جا سرک کشیده  و یکم از ادمیزاد هایی که اطرافم هستند و من را دائم به یاد  این  مصرع " از دیو و دد ملولم و انسانم ارزوست " مولانا می اندازند.  

می خوام یکم از خودم بگم که حالی دارم که نگفتنم بهتره  . می خوام یکم از حافظ بگم و فالی که دیشب گرفتم و چقدر قشنگ جوابم رو داد:

 " نقد دنیا ببرد غصه ی دنیا به گزاف     گر شب و روز در این قصه ی مشکل باشی "

می خوام یکم از سمینار هدف بگم که بین همه ی حرف هاش این نکته رو خوب یادم موند که زندگی مثل  یک دایره هست که هر قطاع ان یک بعد از زندگی هست و اگر قصاع ها شعاع یکسانی نداشته باشند یعنی به همه ی ابعاد زندگی به یک نسبت نپردازیم دایره ای نمی سازیم  و چرخ زندگی نمی چرخد و این باعث می شه لنگ بزنیم .

به همین دلیل می خوام یکم از همه چیز بگم  . برای یکم گفتن از شعر می خوام وبلاگ شعر طنزی رو به دوستان معرفی کنم که اشعار طنز استادانه ای توسط سعید سلیمان پور ارومی با نام بوالفضول الشعرا سروده شده . احتمالا خیلی از شما با این وبلاگ اشنایی دارید ولی به نظرم یاد اوریش خالی از لطف نباشه .

www.bolfozool.blogfa.com

دلم نمی یاد  شعری ننویسم  و چون سر رسیدم همراهم نیست پس چند تا تک بیتی که شاید یک روز برای خودش غزل شد روبپذیرید :

                                        با خنجر ابروی خودم می زنم اخر

                                       یک دشنه به قلبم نشوم عاشق پرواز

                                        لبخند زدی قند و شکر اب کنی

                                       یا عقل به گل نشسته را خواب کنی

                                       ای کاش می شد حرف دل را کاشت

                                        فردا به جایش یک غزل برداشت

                                       بر سر پیچ و خم و گردنه های زندگی

                                      من زدل یک غزل تازه به غارت بردم

                                      خنجر به رستم گفت تنها مانده ای مرد

                                      در چشم تو جز نا برادر خاره ای نیست