جاده

خوانش شعر نیمی از زیبایی اونه . از سبک خوانش ابیات مثنوی فردوسی لذت می برم چون انرزی حماسه را حتی در ابیاتی که شرحی از احساساست و وقایع تلخ اتفاق افتاده است به خواننده منتقل می کنه .



با همون انرزی بخوانید :


تو سرم تنگ بلوره
ماهی سرخ غروره
می شکافم رشته ی تنگ هرچی توره


تو دلم گود نبرده
خونه ی غصه و درده
یه قدم جلو بیات هر کی که مرده

مهمان شده ام سفره ی پر نعمت او را

لو انزلنا ی عبد الباسط کافر رو مسلمون کرد و ربنای شجریان مسلمون رو عاشق .وقتی اسم ماه رمضون میات یاد ربنای شجریان میوفتم که وقتی قبل افطار میشینیم کنار سفره از تلویزیون پخش می شه و هر سال می گم چقدر قبلا زلال تر بودم که نوای ربنا برکه ی دلم رو متلاطم می کرد و حالا می لرزونه . چند سال دیگه لابد می گم سال های قبل دلم می لرزید امسال چرا ساکن شده ؟
الهی دست دلم روتوی هر پیچ و سر هر دو راهی بگیر که می ترسم صراط مستقیمم کج باشه .

امین


شاعر نیستم ولی شعر گفتن رو دوست دارم حتی در حد تجربه کردن :


دل من مثل غزل قافیه می خواد
واسه عکس لحظه هاش حاشیه می خواد
بس که شیرین اذون لحظه ی افطار
دلم از وقت سحر بامیه می خواد

هیچ وقت نپرسیدم کیه دوست داشتم نا شناس بمونه اصلا وقتی یکی رو از سوز دلش بشناسی ساز زبونش چه اهمیتی داره ؟ انگار صدای سازش دود اتش می شد که چشمامو می سوزوند و اه از نهادم بلند می شد .هر وقت دلش می گرفت مثل عصر جمعه ها برنامم این بود که لبه ی تخت کنار پنجره ای که تو نور گیر باز می شد بشینم زانو هام رو بغل کنم و دل به نوای نی بسپارم تا دل تنگی ها و حرف های نگفته ای که مثل مار توی فیلم های هندی روی صندوقچه ی خاک خورده ی دلم چمبره زده رو با نوای نی بیرون بکشه.
چه دمی جز اه می تونه از دل بلند شه توی سوراخ های نی بپیچه و روی گونه هات بشینه ؟



سالهاست

دم چوپان در من

سوز نی دارد

 

دلم گرفته بهانه دو چشم بارانی ..

 

محمد صالح اعلا شاعر و هنرمند یست که خیلی براش احترام قایل هستم و از دید شاعرانه و سر شار از احساسش لذت می برم . معتقدم برای خودش سبک داره و متفاوت بودن کارهاش در شاخص بودنش کمک می کنه . یکی از ابتکاراتش چاپ کتاب  " همه ی انچه مردان راجع به زنان باید بدانند" هست که چیزی حدود صد صفحه ی کاملا سفید هست که همین صفحات سفید حرف و منظور نویسنده را بیان می کنه .  صالح اعلا شاعر را کسی معرفی می کنه که حرفی را که مردم نمی تونند بیان کنند به زبان شعر بیان می کنه . 

 

 

عصر جمعه تنها روی تخت دراز کشیدید . تنهاییتون به حضور فیزیکی محدود نمی شه و چشماتون رو که می بندید و فکر می کنید می بینید هیچ کسی ارزش سهیم شدن با این لحظه رو نداره. دلتون می خواد خنجری بردارید وبه موسیقی تلخ این لحظه پایان بدید و بغض سنگینی روکه داره تقلا می کنه تا خودشو به ابعاد باران اشک بشکونه رها کنید. حرف این لحظه رو به قلم صالح اعلا بخونید :  

 

                                                شما که سواد دارین

                                                   لیسانس دارین

                                                   روزنامه خونین

                               

                                                 با بزرگا می شینین

                                                   حرف می زنین

                                                همه چی می دونین

 

 

                       بگین از چیه که من دلم گرفتست ؟ 

 

 

 

 http://www.pendar.net/main1.asp?a_id=5936

 اینجا مصاحبه با محمد صالح اعلا رو می تونید بخونید .