یا لطیف
سلام حرف قشنگی به شکل اسم تو بود
کوله بارم را برمی دارم
بارش خاطرات گذشته است
و اذوقه ی سفرم امید اینده
ایستاده ام در برابر جاده ای که ان را پایانی نیست
چشم ها را می بندم و بر او توکل می کنم
کفش ها را پوشیده ام و گرم رفتنم
تنها مانده یک چیز
یا علی
سفر با پای پیاده در جاده ای بی انتها وقتی تنها تو هستی و خدایت ارامشی دارد که به هیچ روشی نمی توان به ان رسید و من عاشق این گرد و خاک سفر و نهایتا ارامش ان هستم.
این دومین تجربه ی وبلاگ نویسی من هست البته با این تفاوت که وبلاگ قبلی یک وبلاگ دو نفره بود که مدت ها پیش با پایان یافتن دوستی ما دو نفر وبلاگ هم تعطیل شد ولی شوق نوشتن و امید بهتر نوشتن هنوز در من هست.من اطلاعات تخصصی ادبی ندارم ولی علاقه ی زیادی به شعر و ادبیات دارم و خوشحال می شوم نظرات تخصصی و غیر تخصصی دوستان را راجع به مطالب ان بدونم. امید وارم نوشته های من در اینده برای شما عزیزان مفید و دلنشین باشه .
مسافر
