جاده

به دعوت محمد رضا نويسنده وبلاگ مولتي مينيماليست :                                                                                                                                                                                                                             

پنج مورد از كارهايي كه در طي 24 ساعت قبل از مردن انجام مي دهم :                                    

1- باسرعت 100 رانندگي مي كنم .حتما در بين تصادفاتم يك مورد برخورد مستقيم با ديوار مشاهده مي شه.            

 2- چند تا سي دي فيلم خوب وتمام كتاب هاي درسي كه در اين چهار سال به هر ترفندي از خريدنشون تفره رفتم را  می خرم.   

    3-حداقل 5 ساعت راه مي روم و نهايتا در يك امام زاده ي خلوت به خودم تا ان لحظه فكر مي كنم و خودم را سبك مي كنم .

4- چند قوطي رنگ و قلم موي ديوار مي خرم و ديوار هاي خانه را مثل دفتر نقاشي رنگ مي كنم.                           

   5-از انجايي كه دوست ندارم تنها باشم تمام دوستانم را دعوت مي كنم وسفارش غذا مي دهم و ان چند تا فيلمي كه گرفتم را با هم نگاه مي كنيم .    

 و ازدوستاني كه اسمشان در ليست پيوند هست دعوت مي كنم  كه بازي را ادامه بدهند.

 باید از امروز              

میان هیاهوی جمع بنشینم 

با کسی حرف بزنم 

با دیگری بخندم 

و خودم باشم

از جمعی لذت ببرم 

و جمعی از من

زور بشنوم 

سکوت بگویم

و خودم باشم

قانون بخورم 

مخالف بخوانم

موافق بنویسم

و خودم باشم

باید از امروز .....

                                                     نمی دانم

                                                اسمان کوتاه است

                                                     یا من بلند

                                              دنیای کوچکی است

کمی از روزگار

شنيده بودم از اون دسته اساتيد هست كه سر كلاسش هيچ كاري جز گوش سپردن به سخنان استاد نمي شه كرد و اگر اخر كلاس يك نفر يك پشته پا به کناریش بزنه مي فهمه و سنگين تر هست كه ترم را حذف كنه . هميشه سر هر كلاسي كه با هم داريم رديف اول كنار هم مي شينيم و در طول ساعت هر از گاهي يك خط روي جزوش مي كشيدم تا يكم از تميزي در بياد. سر كلاس استاد مذكور اول با ترس و لرز از اين كارا مي كرديم ولي در كمال تعجب هيچ اتفاقي نمي افتاد تا اينكه در اخرين جلسه دير سر كلاس رسيديم و مجبور شديم اخر كلاس بشينيم ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه ای گذشته بود وخسته شده بودم ‌. يك خط كشيدم روي جزوش و اونم يك خط كشيد و ... خم شده بودم داشتم گل خط را مي كشيدم  و اونم داشت كنارش مي نوشت :خسته شدم چرا كلاس را تمام نمي ...كه سنگيني سايه ي يك نفر را بالاي سرم احساس كردم .تمام بدنم گرفت وبا خودم گفتم همين رو مي خواستي؟خم شد و نوشته ي روي برگه را خواند برگشت پشت تريبون نشست و گفت: مثل اينكه خسته شديد .تا همينجا كافيه.نفسم كه سر جاش اومد داشتم به اين فكر مي كردم كه چطور جلسه هاي پيش كه جلو مي نشستيم متوجه نمي شد؟  وقتي براي خواندن اسامي عينكش را گذاشت تازه متوجه شدم چشم های استاد دور بينه .

کمی از شعر :

دل من بند به زلفت

                        وقتی پای دار قالی

                        مثل سایر اهالی 

                        می خونی شعر جدایی

دل من تار گلیمه

                       پود اون چشم خمارت

                       عکس قاب سرمه کارت

                       که ندیدم تو دیارت

دل من مثل پرنده

                      می نشینه روی ایوون

                      زیر نفمه های بارون

                       بشه تو دستای تو زندون

دل من ضخمه ی سازه

                       بکشش رو تار و تنبور 

                       تا بریزه از صداش نور 

                       تو دلای از خدا دور                                                                              

                                 اسپانیایی

                                  انگلیسی

                                   روسی

                                     .

                                     .

                      زبان نگاهت را نخوانده ام

 * اشاره به رمان مشهور بر باد رفته

چهارشنبه سوری پارسال رو فراموش نمی کنم . چند تا جعبه ی چوبی و کارتن گرفته بودیم وتو حیاط خوابگاه اتیشی درست کرده بودیم که شعلش یک متربود  . هفت هشت تا سیب زمینی اول کار گذاشتیم زیر اتیش و دو ساعتی از روش می پریدیم و اخرش که اتیش خوابیده بود نشستیم دورش و چایی خوردیم و خوندیم . سیب زمینی ها از روی گاز بهتر پخته بودند . شادی ساده و صمیمی که هیچ وقت فراموش نمی شه .

و یک شعر قدیمی :

عصر ان چهارشنبه ساعت پنج

زیر باران غم قدم می زد

توی فکر و خیال خود گم بود

یاد او لحظه را رقم می زد

عصر ان چهارشنبه ساعت شش

ناگهان خنده بر لبش بنشست

در خیالش عروس دریاها

در میانه به راه او پیوست

زیر باران به نو عروسش گفت

می پرستم تو را به این باران

کافر و ملحده خدا کیشم

من به سحر تو کرده ام ایمان

عصر ان چهارشنبه ساعت هفت

زیر باران هنوز تنها بود

فکر بودن کنار یارش نیز

مثل باران چقدر زیبا بود

سلام

می خوام یکم از شب شعر امسال بگم و شعر های زیبای زائرین کربلا و یکم از زمستون امسال که داره کم کم ساکش رو می بنده و یکم از بهاری که همه جا سرک کشیده  و یکم از ادمیزاد هایی که اطرافم هستند و من را دائم به یاد  این  مصرع " از دیو و دد ملولم و انسانم ارزوست " مولانا می اندازند.  

می خوام یکم از خودم بگم که حالی دارم که نگفتنم بهتره  . می خوام یکم از حافظ بگم و فالی که دیشب گرفتم و چقدر قشنگ جوابم رو داد:

 " نقد دنیا ببرد غصه ی دنیا به گزاف     گر شب و روز در این قصه ی مشکل باشی "

می خوام یکم از سمینار هدف بگم که بین همه ی حرف هاش این نکته رو خوب یادم موند که زندگی مثل  یک دایره هست که هر قطاع ان یک بعد از زندگی هست و اگر قصاع ها شعاع یکسانی نداشته باشند یعنی به همه ی ابعاد زندگی به یک نسبت نپردازیم دایره ای نمی سازیم  و چرخ زندگی نمی چرخد و این باعث می شه لنگ بزنیم .

به همین دلیل می خوام یکم از همه چیز بگم  . برای یکم گفتن از شعر می خوام وبلاگ شعر طنزی رو به دوستان معرفی کنم که اشعار طنز استادانه ای توسط سعید سلیمان پور ارومی با نام بوالفضول الشعرا سروده شده . احتمالا خیلی از شما با این وبلاگ اشنایی دارید ولی به نظرم یاد اوریش خالی از لطف نباشه .

www.bolfozool.blogfa.com

دلم نمی یاد  شعری ننویسم  و چون سر رسیدم همراهم نیست پس چند تا تک بیتی که شاید یک روز برای خودش غزل شد روبپذیرید :

                                        با خنجر ابروی خودم می زنم اخر

                                       یک دشنه به قلبم نشوم عاشق پرواز

                                        لبخند زدی قند و شکر اب کنی

                                       یا عقل به گل نشسته را خواب کنی

                                       ای کاش می شد حرف دل را کاشت

                                        فردا به جایش یک غزل برداشت

                                       بر سر پیچ و خم و گردنه های زندگی

                                      من زدل یک غزل تازه به غارت بردم

                                      خنجر به رستم گفت تنها مانده ای مرد

                                      در چشم تو جز نا برادر خاره ای نیست

 شب ساعت 3 خوابیده ام و صبح ساعت 8 کلاس دارم. این یعنی 5 دقیقه خواب برایم مثل طلا ارزش داره . در اوج خواب شیرین گرگ و میش  صدای ضعیف ولی ممتدی کلافم می کنه و دست اخر ترجیح می دهم بلند بشوم  و منبع صدا را پیدا کنم که چشمم به گنجشکی که کنج سوراخ سقف اتاق لانه کرده می افتد . یک لحظه به نظرم می اید نگاهم کرد و بعد پرید . نگاهش انقدر معصومانه بود که عصبانیتم را بخاطربد خوابی فراموش کنم.

روز بارانی

همه در حسرتند

پرنده

در حسرت من

که زیر سقف خانه گرم اتشم

و من

در حسرت پرنده

که زیر سقف اسمان

گرم پرواز

ببین این ابر باران زا

به یاد غنچه گریان است

کنون فصل زمستان است

و" سرما سخت سوزان است "

شما که مردم این سرزمین برف و بارانید

می دانید

که تنها چاره اش

گرمای قلیان است

ببین صد پاره ابری را

که می پبچد به گردش باد

و در گوشم دمادم می دهد فریاد

ادم ها

کنون فصل زمستان است  

سلام

خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم علتش مهم نیست مهم اینه که  دلم براش مثل یک دوست قدیمی و قابل اعتماد تنگ شده بود و بی صبرانه منتظر فرصت بودم تا سری بهش بزنم و نفسی تازه کنم .

محرم عاشورا  شب شعر و امیر مرزبان کلماتی هستند که  به ترتیب از ذهنم می گذرند و من را تا اسفند ماه و شب شعر عاشوای امسال منتظر می گذارند . شعر امیر مرزبان را دوست دارم چون احساسی را که از قلبش بلند می شه فقط  بیان نمی کنه بلکه  با همون قوت  روی قلبت می شونه  . امیدوارم جوهر قلمش همیشه روی صفحه جاری باشه . می خواستم این پستم فقط نوشته باشه و شعری هر چقدر کوچک ننویسم ولی هر چقدر با خودم کلنجار رفتم دلم راضی نشد . با وجود اینکه نوشته های من توی یک سر رسید سال 75  در حد اینکه بگم دفتر شعر دارم نیست ولی در حد خودشون دوستشون دارم و دلم با کلماتش مثل  موج وقت طوفان بازی  می کنه .

یک شاعر می گفت شعر مثل بچه ی ادم می مونه بعد که متولد شد باید بزرگش کرد و پرورشش داد .نباید به حال خودش رها بشه باید تصحیحش کرد نمی دونم چرا قطعه کوچکی که برای این پست نوشتم را هیچ وقت بعد از اولین بارنوشتنش نخواستم  تغییرش بدهم  و چیزی به اون کم یا اضافه کنم :  

 
ورد  زبان عقربه ی ساعت  حرم

ذکر سلام حضرت عباس بود و بس

پیچیده در فضای حرم بویی از بهشت

آری نسیم بوی گل یاس بود و بس

تفسیر نام اوست به ذکر حرم که او

نامش تمام آیه ی احساس بود و بس

تنها دلیل تنشنگی اش در کنار رود

آبش بدست مردم نسناس بود و بس

                                                                التماس دعا