جایی نوشته بود همه ما به این سوالات در زندگی خود پاسخ داده ایم:

معدلت چنده؟ باباتو بیشتر دوست داری یا مامانتو؟  درست تموم شد؟  ازدواج نکردی؟  کی بچه دار می شی؟  حالا بچه دختر هست یا پسر؟ 

عادت کرده ایم به تکرار روند تکراری زندگی...منظورم اتفاقات روزمره نیست نه... تصمیمات بزرگ زندگیست....درس...کار...ازدواج...بچه دار شدن....بزرگ کردن بچه ها و.... حتی گاهی اوقات هم به فکرمان نمی رسد که این روند اتفاق نیفتد فقط به این فکر می کنیم که چگونه اتفاق بیفتد...چه کار کنیم که بهتر بشود ولی فکر تغییر این روند را نمی کنیم...مدتی است به این موضوع فکر می کنم که اصلا چرا باید در این حلقه تکراری زندگی افتاد؟؟؟ اگر ازدواج نکنیم چه اتفاقی می افتد مثلا ؟؟؟ چرا دنبال آرزو های شخصی رفتن در اکثر مواقع در برنامه افراد نیست...مثلا من دوست دارم کشور های مختلف را ببینم....بیشتر از اینکه حتی به یک سفر با تور گشت و گذار و هتل و هواپیما فکر کنم به گشتن کشور های مختلف را با دوچرخه دوست دارم....یک دوچرخه و یک کوله و یک کیسه خواب....مثلا دو سه سال کار کنی و شش ماه در سفر باشی...آداب و رسوم و فرهنگ کشور های مختلف را بشناسی و آثار تاریخی آنها را ببینی....طبیعت بکر جهان را...حتی در ابعاد کوچکتر دوست دارم که تمام نقاط بکر ایران را ببینم... یا دوست دارم یک گل فروشی داشته باشم و با سلیقه خودم برای همه گل بپیچم....چقدر دلم می خواست در خانه ای تنها بودم و هیچ دغدغه ای نداشتم جز نوشتن هر آنچه به ذهنم می آید برای یک رمان....نویسندگی و خلق شخصیت را دوست دارم...نخندید آرزوست دیگر.....هر چند بزرگ و دست نیافتنی ولی قدرت دوست داشتنش را دارم...از این آرزوها در همه افراد هست ولی هیچ وقت به اجرای آنها فکر نمی کنیم...همیشه آرزویی دست نیافتنی باقی می ماند....خودم را می شناسم انسانی مصمم و با پشتکار هستم و متاسفانه جامعه ام را هم می شناسم که با هر تصمیم خارج از عرف و سنتی بشدت مخالفت می کند....می خواهم خلاف جهت آب شنا کنم ...می خواهم برای خودم زندگی کنم ....آرزوهایم را به واقعیت تبدیل کنم...هر چه فکر می کنم  چیزی که کلید حل اکثر مشکلات و رسیدن به خواسته هایم است پول است...پس تلاشم را باید بگذارم برای پول بیشتر و پس از آن خرج کردن پول در راه رسیدن به آرزوهایی که گاهی دست نیافتنی است...گفتم کلید اکثر مشکلات چون قسمتی از مشکلات نا خود آگاه بخاطر دختر بودنم بوجود می آید...برای دور دنیا گشتن ....برای ایران گردی ....برای تنها زندگی کردن...برای خیلی چیز های دیگر دختر بودن می شود یک امتیاز منفی که کار را سخت تر می کند....ولی من با تمام این موارد مصمم هستم تمام تلاشم را کنم در این چرخه تکراری زندگی نیفتم..هر چند به قول مادرم این چرخه تکراری که من می گویم در فطرت انسان است.... من یک دختر متولد مردادم ....خودم را روزی در خانه ویلایی زیبایی می بینم که خودم ساخته ام ...جایی خارج از دود و ترافیک و شهر...در سکوت و آرامش....

مادری را در خیابان می بینم که فرزند کوچکش بهانه می گیرد و مادر بی توجه دست دختر بچه اش را محکم گرفته و می کشد و عصبانی می گوید " دیوونم کردی...جز جیگر بزنی خفه شو دیگه" دلم برای دخترک می سوزد نا خود آگاه....حدس می زنم چند قدم آن طرف تر مادر کتکی هم به کودک می زند که ساکتش کند و گریه دختر شدید تر می شود....مادر بودن را همه دوست دارند و بچه بزرگ کردن حوصله می خواهد و انرژی....با خودم تصور می کنم که اگر یک نفر بخواهد تنها زندگی کند پذیرفتن بزرگ کردن یک بچه از پرورشگاه کار زیبایی است که بعضی خانواده ها اقدام می کنند ولی البته همه نوزاد می خواهند ... می شود تنها بودن را با بزرگ کردن بچه بی سرپرستی از بهزیستی پر کرد ...بچه ای که نوزاد نباشد...کودک هم نباشد...جوان یا نوجوانی باشد که تو را به چشم دوست ببیند ...با تو رفیق شود ... با تو تلاش کند و همراهت باشد ....می شود رنگ سفید به سرنوشت تاریک یک جوان پاشید...زمانی می خواستم هفته ای یک بار به پرورشگاه بروم ...حیف هنوز در من مثل آرزویی دست نیافتنی مانده ...کاش یک روز اراده کنم ....