به روان شناسی علاقه دارم ولی تا الان کمتر پیش می آمد که جذب خواندن کتاب هایی که شامل راه های موفقیت ، نکته هایی برای زندگی بهتر، روش های پیشرفت کاری و کتاب هایی از این دست می شدم . اولین چیزی که من را برای خواندن کتاب "لحظه های ناب زندگی" ترغیب کرد نام نویسنده ی مشهور آن بود :" باربارا دی آنجلس" یکی از بزرگترین روان شناسان دنیا . کتابی که طبق گفته ی نوشته ی روی جلد می خواهد راز شادمانی واقعی را پیدا کنیم . اینکه من با خواندنش به این راز دست یافتم یا نه برایم مهم نیست ، مهم این است که این کتاب ارزش خواندن را داشت و با آن دید تازه ای نسبت به خیلی چیز ها که روزمره شده و نسبت به آن ها بی توجه بودم ، پیدا کردم . قسمتی از آن را با تیتر "حمله ی روانی تکنولوژی" انتخاب کردم که خواندنش خالی از لطف نیست :
.....اخیرا از یک جامعه شناس شنیدم که با کمک ماهواره ها و تلویزیون و رایانه، من و شما در یک روز از زندگی مان بیشتر از اجدادمان در هزار روز اطلاعات دریافت می کنیم !! این یعنی مغز ما در بیست و چهار ساعت باید مقدار اطلاعاتی را پردازش کند که قبلا در بیست و چهار هزار ساعت پردازش می کرد . پنجاه سال پیش ، اجدادمان اطلاعات راجع به جنگ جهانی دوم را از طریق روز نامه و تلویزیون دریافت می کردند که بدون تصویر و صدا بود و مربوط به چند روز پیش بود و قدری از زنندگی واقعیت خود را از دست می داد ،اما امروز فقط اخبار جنگ ، مرگ یا بلایای طبیعی را نمی دانیم-انچنان شاهد آنیم که گویی خود در صحنه حضور داریم .این فشار بیش از حد تحمل در زندگی یک فرد است چه رسد به اینکه روزانه باشد .روان آدمی تنها می تواند مقدار معینی از اطلاعات را پردازش کند و بیش از حد آن مقدار باعث نقض عمکرد روانی می شود .درست مثل اینکه جریان برق بیش از حدی از یک سیم عبور می کند که باعث ذوب و یا سوختن سیم می شود .......
امروز مطلب جالبی را در روزنامه ی جام جم تحت عنوان " انگلیسی ، زبانی مردانه" خواندم . اینکه فمنیست ها معتقدند زبان انگلیسی در طول تاریخ وسیله ای برای تسلط و اعمال قدرت مردان علیه زنان بوده است . نا خود آگاه به یاد صحبت های معلم کلاس کانون زبانم افتادم که شش سال پیش ساعت ها سر کلاس بحث می کرد که چرا به یک دختر بچه اسباب بازی وسایل آشپزخانه هدیه می دهند و به یک پسر بچه اسلحه و ماشین ؟ این طرز فکر را از همان ابتدا در ذهن یک دختر بچه تلقین می کنند که کار خانه وظیفه ی توست .
از همه ی هیا هوهای دنیا کنار می کشم و خودم را کنار سر رسید پر از خط خطی هایم می بینم . لطفا نقدش کنید و آن را از دید خودتان اصلاح کنید :
تلخم چو قهوه، گس چو شرابی که سال را
ماندست تا بیفکند از پا محال را
من بیست و چند ساله که گم مانده ام هنوز
پیدا نمی کنم من مجهول حال را
در من توان پر زدن افسانه است و بس
پس، می دهم به هر که بخواهد دو بال را
در سینه جا نمی شود این حجم بی کسی
هی زیر و رو نکن ته فنجان فال را
من مومنم به معجزه ات کی شود دمی
پیغمبری به هم بزند این روال را
روزی سراب زندگی ام آب می شود
آه، آب می شود چه خوش است این خیال را
در دور دست مبهم خود نقش می زنم
دریای بی تلاطم و آبی زلال را
من را بغل گرفته غم و غربت و غروب
گم کرده خنده بر لب من این مجال را
بیهوده داد می زنم از عمق جان خویش
غم واژه های بی رمق شعر لال را
